گریه بارون

يادته يه روزي بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون که نکنه نامردي اشک هاتو ببينه و بهت بخنده ... گفتم اگه بارون نيومد چي؟؟ گفتي اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره ... گفتم يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار ... گفتي به چَشم ... حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره ... و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي ...

شب . نی . درد دل

 

قلم گر راست گويد
شب تاريك و سخت بي نوايي
نواي ني رسد از ني نوايي
حزين گشته به اين ملكان نوا را
شكسته بال و پر مرغ هما را
شكسته بال و دلها پر ز فرياد
دل خونش كند پرواز را ياد
ني و بال شكسته چاره سازند
گرش فريادها را وصله سازند
ني بشكسته را بتوان قلم ساخت
قلم گر راست گويد ، كي بود باخت


منم موافقم ...........

__________________

"چو آفتاب مي از مشرق پياله برآيد"

عشق یعنی

عشق كدوم غريبه يهو به جونت افتاد
چي شد كه خيلي ساده عشقمو بردي از ياد
قلبمو بي تفاوت له كردي زير پاهات
گول نگاتو خوردم يا كه فريب حرفات

غم غربت

زين گونه ام که در غم غربت شکيب نيست
گر سر کنم شکايت هجران غريب نيست

جانم بگيرو جانم بگيرو صحبت جانانه ام بخش يارا

کز جان شکيب هست و ز جانان شکيب نيست




گم گشته ديار محبت کجا رود
نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

آه عاشق منم که يار به حالم نظر نکرد
اي خواجه درد هست وليکن طبيب نيست

__________________

آموختهای کوچک من

آموختهای کوچک من

آموخته ام که همیشه کسی هست که به ما احتیاج دارد.

آموخته ام که هیچ وقت هیچ وقت قضاوت نکنم.

آموخته ام که انسان های بزرگ هم اشتباه می کنند.

آموخته ام که همیشه همیشه بخندم.

آموخته ام که هرگز نگذارم کسی عصبانیتم را ببیند.

آموخته ام که به انسان ها مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم.

آموخته ام که هرگاه که ترسیده ام ،شکست خورده ام.

آموخته ام که غرور انسان ها را هرگز نشکنم.

آموخته ام که هرگز وابسته کسی نباشم

زین گونه

زين گونه ام که در غم غربت شکيب نيست

گر سر کنم شکايت هجران غريب نيست

جانم بگيرو جانم بگيرو صحبت جانانه ام بخش يارا

کز جان شکيب هست و ز جانان شکيب نيست  




گم گشته ديار محبت کجا رود

نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

آه عاشق منم که يار به حالم نظر نکرد

اي خواجه درد هست وليکن طبيب نيست

__________________
mohandes baran gol dige ashegh nemishe

عشق یعنی

عشق يعنی مستی و ديوانگی
 

                                    عشق يعنی با جهان بيگانگی
 

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر
 

                                    عشق يعنی سجده ها با چشم تر
 

عشق يعنی سر به دار آويختن
 

                                    عشق يعنی اشک حسرت ريختن
 

عشق يعنی در جهان رسوا شدن
 

                                    عشق يعنی مست و بی پروا شدن
 

 

 

****************************
 

عشق يعنی سوختن يا ساختن
 

                                    عشق يعنی زندگی را باختن
 

عشق يعنی انتظار و انتظار
 

                                    عشق يعنی هرچه بينی عکس يار
 

عشق يعنی ديده بر در دوختن
 

                                    عشق يعنی در فراقش سوختن
 

عشق يعنی لحظه های التهاب
 

                                    عشق يعنی لحظه های ناب ناب

 

 

*****************************

 

عشق يعنی سوز نی ، آه شبان
 

                                    عشق يعنی معنی رنگين کمان
 

عشق يعنی شاعری دل سوخته
 

                                    عشق يعنی آتشی افروخته
 

عشق يعنی با گلی گفتن سخن

 

                                    عشق يعنی خون لاله بر چمن
 

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن
 

                                    عشق يعنی رسم دل بر هم زدن
 

عشق يعنی يک تيمّم، يک نماز
 

                                    عشق يعنی عالمی راز و نياز

 

 

*****************************
 

عشق يعنی با پرستو پر زدن
 

                                    عشق يعنی آب بر آذر زدن
 

عشق يعنی چو*احسان پا به راه
 

                                    عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه
 

عشق يعنی بيستون کندن به دست
 

                                    عشق يعنی زاهد اما بُـت پرست
 

عشق يعنی همچو من شيدا شدن
 

                                    عشق يعنی قطره و دريا شدن
 

عشق يعنی يک شقايق غرق خون
 

                                    عشق يعنی درد و محنت در درون
 

عشق يعنی يک تبلور يک سرود
 

                                    عشق يعنی يک سلام و يک درود
 

عشق يعنی مستی و ديوانگی
 

   

                                 عشق يعنی با جهان بيگانگی
 

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر
 

                                    عشق يعنی سجده ها با چشم تر
 

عشق يعنی سر به دار آويختن
 

                                    عشق يعنی اشک حسرت ريختن
 

عشق يعنی در جهان رسوا شدن
 

                                    عشق يعنی مست و بی پروا شدن
 

 

****************************
 

عشق يعنی سوختن يا ساختن
 

                                    عشق يعنی زندگی را باختن
 

عشق يعنی انتظار و انتظار
 

                                    عشق يعنی هرچه بينی عکس يار
 

عشق يعنی ديده بر در دوختن
 

                                    عشق يعنی در فراقش سوختن
 

عشق يعنی لحظه های التهاب
 

                                    عشق يعنی لحظه های ناب ناب
 

 

*****************************

عشق يعنی سوز نی ، آه شبان
 

                       عشق يعنی معنی رنگين کمان
 

عشق يعنی شاعری دل سوخته
 

                           عشق يعنی آتشی افروخته
 

عشق يعنی با گلی گفتن سخن

 

                                    عشق يعنی خون لاله بر چمن
 

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن
 

                                    عشق يعنی رسم دل بر هم زدن
 

عشق يعنی يک تيمّم، يک نماز
 

                                    عشق يعنی عالمی راز و نياز

با این چطورین

سلام به همه دوستان خوبم ....اینم چند تا از شعرهای استاد شهریار با دکلمه ...

 خالی از لطف نیست ..که گوش بدین ...خیلی با محتوا هستن .....

واي چه خسته مي کند تنگي اين قفس مرا		1
جواني حسرتا با من وداع جاوداني کرد		2
ستايش مر خدا را شايد و شکر و سپاس او را		3
گشودي چشم در چشم من و رفتي به خواب اصغر		4
روي در کعبه اين کاخ کبود آمده ايم		5
دلم جواب بلي مي دهد صلاي تو را		6
نامه زد بوم از خراسانم که گلشن نيز رفت		7
اي خدا هر خبري مي شنويم		8
فـَرخا چوني و چون مي چرخدت ايام عمر		9
نگاهي کرده در آفاق و ماهي کرده ام پيدا		10
دوستانم ناخلف انگاشتند		11
دلها که آرزوي امام رضا کنند		12
هرکه نه در سايه ايمان شود		13
اي کعبه دري  باز به روي دل ما کن		14
کوره ي عشق بيفروز که کانون باشي		15
چه جاي سر اگر سرور نباشد		16
خبر واي به سر وقت من آمد شب دوش		17
آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا		18
تا هستم اي رفيق نداني که کيستم		19
آن را که خواندي اي دل غافل حبيب من		20
قمار عاشقان بُردي ندارد از نَـداران پرس		21
تا باد صبا کوي تو اش دسترس افتاد		22
اي فلک خون دل از خوان تو نان، ما را بس		23
شب است و چشم من و شمع اشک بارانند		24
چند بارد غم دنيا به تن تنهايي		25
الا اي نوگل رعنا که رَشک شاخ شمشادي		26
تا که از طارم ميخانه نشان خواهد بود		27
باز پيرانه سرم عشق تو در ياد آمد		28
آوخ آن وحشي غزال دل شکار از من رميد		29
شب است و چشم به راه ستاره ي سحرم		30
يارب آن يوسف گمگشده به من باز رسان		31
ابديت که به هر جلوه تجلا مي کرد		32
ستون عرش خدا قائم از قيام محمد		33
نيما! غم دل گو که غريبانه بگرييم		34
هنوز هست به گوشم صداي سبحاني		35
گذار آرد مه من گاه گه از اشتباه اينجا		36
ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد		37
در دياري که در او نيست کسي يار کسي		38
بهار آمد و فرخ فرح، فراز آورد		39
بنال اي ني که من غم دارم امشب		40
مرا هر گه بهار آيد به خاطر ياد يار آرد		41
به دوش ِ دل ز غم عشق بارها دارم		42
نفسي داشتم و ناله و شيون کردم		43
ماه من! چهره برافروز که آمد شب عيد		44
ريختم با نوجواني باز طرح زندگاني		45
سر بر آريد حريفان که سبويي بزنيم		46
مرا نديده برفتي، نديده ام بگرفتي		47
صحنه آفاق چون تو ماه ندارد		48
تا نپنداري که من سر پيچم از پيمان پير		49
سري به سينه خود تا صفا تواني يافت		50
دامن مکش به ناز، که هجران کشيده ام		51
آسمان خود خبر از عالم درويشان است		52
تا جلوه کرد طلعت ساقي به جام ما		53
سر خوش آنان که سر خيره به خمخانه زدند		54
منم که شعر و تغزل پناهگاه من است		55
رقيبت گر هنر هم دزدد از من، من نخواهد شد		56
بود آيا که در صلح وصفا بگشايند		57
همدمان يارب کجا رفتند و ياران را چه شد		58
آنان که سرمه از رد ِ پاي شما کنند		59
علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را		60

The only way to have a good friend is to be one

نازم به خاک

نازم به خاک راه خرابات ، کز درش
هر شب خراب آمده ، آباد رفته ام

آموختم ز شيوه چشم تو عاشقي
شاگردم و به مکتب استاد رفته ام

 

 

 

منم كه شعر و غزل پناهگاه منست
چنانكه قول و غزل نير در پناه منست

صفاي گلشن دلها به ابر و باران نيست
كه اين وظيفه محول به اشك و آه منست

هر آن گياه كه بر خاك ما دميده ببوي
اگر كه بوي وفا مي دهد گياه منست

 

 

 

 

فال من

 

تيره گون شد كوكب بخت همايون فال من

واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

خنده ي بيگانگان ديدم نگفتم درد دل

آشنايا يا تو گويم گريه دارد حال من

با تو بودم اي پري روزي كه عقل از من گريخت

گر تو هم از من گريزي واي بر احوال من

 

سیب و من

تو به من خنديدي و نمي دانستي من با چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلود به من کرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتي و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان مي دهد آزارم ومن انديشه کنان غرق اين پندارم که چرا کلبه کوچک ما سيب نداشت

سال نو

سال نو سال ۸۵ مبارک

سال نو سال ۸۵ مبارک

بازم ژیش منی/

سوي چشمانم را فرو كش: مي توانم ببينمت ،

گوشهايم را ببر:مي توانم بشنومت،

و بي پا مي توانم به سوي ات بپويم،

و بي دهان نيز مي توانم بخوانمت.

بازوهايم را ببر، تنگ در برت مي گيرم

با دلم چنان كه با دستانم،

قلبم را از تپيدن باز دار، مغزم خواهد تپيد.

و اگر در مغزم اتش افكني،

تو را در خونم با خود خواهم برد...


يا حق...